_____________________ dnia __________ 20___ r. 

   
SĄD APELACYJNY 
w Warszawie
Pl. Krasińskich 2/4/6
00-207 Warszawa
za pośrednictwem:
	SĄDU OKRĘGOWEGO 
XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych 
w Warszawie 
ul. Płocka 9 
01-231 Warszawa 
   
	Skarżący(a): 
	_________________________________
                                     (Imię i nazwisko)
	ul. _______________________________
          ___-____   ________________________
Sygn. akt:
XIII 1U_______/_______
SKARGA NA PRZEWLEKŁOŚĆ POSTĘPOWANIA

Działając  w imieniu własnym, na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1a,  art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843), wnoszę o:
1)	stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie, w sprawie skarżącego przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość ___________________________________ , wystąpiła przewlekłość postępowania;  (emerytury policyjnej/renty policyjnej renty rodzinnej),
2)	wydanie Sądowi rozpoznającemu wskazaną sprawę odpowiedniego zalecenia mającego na celu zakończenie postępowania;
3)	przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty ________________ zł.
                                                                                                               (od 2 do 20 tys. zł.)
4)	zasądzenie od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kosztów tego postępowania.

UZASADNIENIE

	W dniu __________ 20___ r. złożyłem, adresowane do Sądu Okręgowego w  Warszawie, za pośrednictwem dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA, odwołanie od jego decyzji o ponownym ustaleniu, a de facto drastycznym obniżeniu wysokości mojej _________________________________________________________, 
                                              (emerytury policyjnej/renty policyjnej/renty rodzinnej)
Według posiadanego przeze mnie „Poświadczenia odbioru”, moje odwołanie wpłynęło do ZER MSWiA w dniu _______________20___ r.  Z dostępnych mi informacji wynika zaś, że ww. odwołanie przekazano do Sądu Okręgowego w Warszawie w dniu ____________ 20___ r., mimo, że  zgodnie z art. 4779 § 2 k.p.c., Dyrektor ZER, jako organ rentowy, jeżeli sam nie uznał mojego odwołania za słuszne w całości, miał obowiązek  niezwłocznego jego przekazania, wraz z aktami sprawy, do właściwego sądu, którym jest w tym przypadku Sąd Okręgowy w Warszawie. Obowiązek ten wskazany jest także w art. 83 ust. 7 ustawy  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z tą różnicą, że ogranicza ten termin do 30 dni liczony od dnia wniesienia odwołania. 
Od dnia przekazania do Sądu Okręgowego w Warszawie mojego odwołania, wraz z innymi dokumentami w sprawie, minęło już ____ lata/_____ miesięcy. Do chwili obecnej nie otrzymałem z Sądu żadnej informacji o chociażby przybliżonym terminie rozpoznania mojej sprawy.  W moim przekonaniu nastąpiło w związku z tym rażące naruszenie mojego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, gdyż postępowanie w tej sprawie trwa zdecydowanie dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia. Skarżącemu(cej) jest wiadomym, że w wielu podobnych sprawach Sąd Okręgowy w Warszawie wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, argumentując to postanowieniem tego Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r. o zwróceniu się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność niektórych przepisów ustawy nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. z Konstytucją RP. 
	Przedmiotem postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie, jest roszczenie o przywrócenie mi świadczenia _________________________________ , 
                                                                    (emerytalnego/rentowego)   
w dotychczasowej, należnej mi wysokości, poprzez zmianę w całości decyzji Dyrektora ZER MSWiA o ponownym ustaleniu wysokości mojego świadczenia. Natomiast przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest rażąca przewlekłość ww. postępowania w sprawie przeciwko Dyrektorowi ZER, a tym samym ograniczenie mojego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 Konstytucji RP oraz w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który stanowi: „Każdy ma prawo do rzetelnego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd”.  Jakkolwiek klauzula generalna w postaci sformułowania „rozsądny termin” nie zakreśla żadnych konkretnych terminów, jednakże długość tego terminu uwarunkowana jest takimi czynnikami jak stopień skomplikowania sprawy, zachowanie skarżącego, ale także, co bardzo istotne,  znaczeniem sprawy dla skarżącego. W moim przypadku znaczenie to ma charakter absolutnie egzystencjalny. W tym miejscu należy podkreślić, że jako skarżący(a) w żadnym stopniu nie przyczyniłem(am) się do wydłużenia czasu trwania postępowania w mojej sprawie.
	Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie oceniając dochowanie standardu rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie formułował pogląd, cyt.: ”To na Państwach spoczywa obowiązek takiego zorganizowania swoich systemów prawnych, aby ich sądy mogły zagwarantować każdemu prawo do uzyskania ostatecznego orzeczenia w sporach dotyczących praw i obowiązków o charakterze cywilnym w rozsądnym terminie (Scordino p-ko Włochom (nr 1) [GC], § 183, oraz (Sürmeli p-ko Niemcom [GC], § 129)” i dalej stwierdzając, cyt.: „I chociaż obowiązek ten spoczywa również na Trybunale Konstytucyjnym, to – tak interpretowany – nie może mieć identycznego znaczenia, jak w odniesieniu do zwykłego sądu. Rola Trybunału Konstytucyjnego jako strażnika Konstytucji powoduje, że szczególnie ważne jest uwzględnienie przez Trybunał racji innych niż tylko chronologiczny porządek wpływu spraw, takich jak np. rodzaj i znaczenie sprawy w kategoriach politycznych i społecznych (porównaj Süßmann p-ko Niemcom [GC], §§ 56-58; Voggenreiter p-ko Niemcom, §§ 51-52; Oršuš i Inni p-ko Chorwacji [GC], § 109). Ponadto, chociaż Artykuł 6 nakłada wymóg szybkiego prowadzenia postępowania sądowego, kładzie on również nacisk na bardziej generalną zasadę prawidłowego wymierzania sprawiedliwości (Von Maltzan i Inni p-ko Niemcom (dec.) [GC], § 132). Tym niemniej, chroniczne przeciążenie sądów nie może stanowić usprawiedliwienia dla nadmiernie długiego czasu trwania postępowania (Probstmeier p-ko Niemcom, § 64)”.
	Nie ulega wątpliwości, że Sąd w swojej działalności orzeczniczej, jest związany prawem, co oznacza, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podlega, po pierwsze właśnie Konstytucji oraz ustawom. Jednocześnie, zgodnie ze stanowiskiem doktryny, w tym czołowych przedstawicieli nauki prawa, a także orzecznictwem Sądu Najwyższego, granicą związania sądu przepisami ustaw jest ich zgodność z Konstytucją. Sąd nie może stosować ustaw z Konstytucją sprzecznych, albowiem takie działanie stanowiłoby naruszenie zasady legalizmu konstytucyjnego. W sytuacji zaś, gdy zarówno pozycja, jak i funkcjonowanie Trybunału Konstytucyjnego zostały poważnie zachwiane, a nawet - jak przyznał prof. Fryderyk Zoll - „nie ma Trybunału Konstytucyjnego w tym kształcie, o jakim mówi polska Konstytucja”, ciężar rozstrzygania o konstytucyjności przepisów ustawowych musi być przeniesiony na sądy powszechne, administracyjne i Sąd Najwyższy. W związku z powyższym wydaje się oczywistą kompetencja Sądu Okręgowego w Warszawie do rozstrzygania mojego odwołania, także na podstawie przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Konstytucji RP, poprzez bezpośrednie ich zastosowanie, bez potrzeby kierowania pytań prawnych do organu, któremu brak cech  Trybunału jako „sądu prawa”. 
	Mogę przypuszczać, że Sąd Okręgowy w Warszawie zdecydował się na oczekiwanie na wyrok dysfunkcjonalnego Trybunału Konstytucyjnego, do którego zostało skierowane pytanie prawne tego Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r., w sprawie o sygnaturze akt XIII 1U 326/18, którym zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 15c, art. 22a, art. 13 ust. 1 lit. 1c, w związku z art. 13b  ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, w brzmieniu nadanym jej przez art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…)  z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym więc Sąd Okręgowy spowodował przewlekłość postępowania, bez żadnych realnych perspektyw na jego zakończenie.  Co więcej, mimo apeli Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP oraz Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”, Prezes TK nie wyznaczyła  terminu  rozprawy, ani nie wskazała żadnej perspektywy czasowej wydania wyroku będącego odpowiedzią na pytanie prawne Sądu Okręgowego w Warszawie.
	Przywołany wyżej artykuł 45 Konstytucji RP jest uznawany za normę statuującą prawo do sądu na równi z zasadami funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, wskazanymi i zagwarantowanymi przez Państwo Polskie w licznych aktach prawnych. Z powyższego wynika, że sprawność postępowania wyraża się czasem trwania całego toku postępowania i obejmuje także rozstrzyganie pytań prawnych oraz zagadnień wstępnych. Tak więc jeżeli swego rodzaju etapem postępowania sądowego, w którym jestem stroną, jest postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym zainicjowane pytaniem prawnym Sądu Okręgowego w Warszawie oraz z uwagi na fakt, iż organ ten rozstrzyga o moich prawach w odniesieniu do władzy publicznej, oraz że posiada status organu sądowego, należy przyjąć, że skarga niniejsza ma pełne podstawy prawne. Rozumowanie odmienne prowadziłoby do wniosku, że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, będące tzw. „postępowaniem wpadkowym” względem mojej sprawy zawisłej przed Sądem Okręgowym w Warszawie, wyłącza moc obowiązującą art. 45 Konstytucji RP  oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i de facto pozbawia mnie, jako obywatela naszego Kraju, praw podstawowych, w tym realnego prawa do sądu.
	Mają na uwadze całość przedstawionych wyżej okoliczności, skarga niniejsza jest w pełni uzasadniona. 

Załącznik:
Odpis skargi.
						    _______________________________
  							              Podpis skarżącego