_____________________, dnia _______________ 2020 r.

SĄD APELACYJNY 
w _________________
____ Wydział Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych 
ul. ________________  ___
___-____  ______________
Powód (odwołujący się): _______________________ 
Ul. ____________________ ____
___-_____ ______________ 
  Pozwany: Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego 	Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i 	Administracji 
	(Adres w aktach sprawy)

Sygn. akt:
_____ /20_____
ODPOWIEDŹ NA APELACJĘ
Działając w imieniu własnym, na podstawie art. Art. 3731 Kodeksu postępowania cywilnego, w odpowiedzi na apelację pozwanego z dnia _________________ 202___ r., doręczoną mi w dniu __________________202____ r., wnoszę o:
1)	oddalenie apelacji pozwanego w całości,
2)	zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwany wniósł apelację od wyroku wydanego w mojej sprawie w dniu __________ 202__ r. przez Sąd Okręgowy w ________________ - ___ Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zmieniającego decyzje pozwanego z dnia ____________ 20___ r. o ponownym ustaleniu wysokości:
•	emerytury policyjnej (oraz*)
•	policyjnej renty inwalidzkiej*
•	policyjnej renty rodzinnej)* 
Tym samym Sąd przyznał mi prawo do ww. świadczenia (świadczeń) w wymiarze ustalonym z pominięciem _________________________________________________
                                                            (art. 15c i[lub] art. 22a, art. 24a)* 
ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, poczynając od 1 października 2017 r.  
Jako odwołujący(a) się oświadczam, że w całości podtrzymuje swoje odwołanie od ww. decyzji Dyrektora ZER. 
Niezależnie od powyższego wskazuję, że apelacja pozwanego jest całkowicie bezzasadna, a zatem na podstawie art. 385 k.p.c., powinna być oddalona. 
Powody są następujące: 
(Uwaga! W tym miejscu należy przywołać kolejno zarzuty sformułowane przez pozwanego wobec wyroku sądu okręgowego w naszej sprawie. W związku z tym, że w różnych apelacjach mogą być one różne, stworzyliśmy ich listę w oparciu o znane nam dotychczas apelacje ZER a następnie zaproponowaliśmy treści będące odniesieniem się do każdego z tych zarzutów. Odwołujący się powinni wybrać z tego zestawienia te, które odpowiadają apelacjom w ich sprawach i (w razie potrzeby) odpowiednio je modyfikując dostosować do własnej sytuacji, a w rezultacie stworzyć w ten sposób indywidualną „Odpowiedź na apelację”. Nasza propozycja w niczym nie ogranicza inwencji własnej piszących w uzupełnieniu tych treści o dodatkowe argumenty, tak natury prawnej jak i faktycznej, uwzględniające ich szczególną (charakterystyczną) sytuację.      

1.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji naruszył art. 177 § 1 pkt 31 k.p.c. w zw. z art. 188 oraz art. 193 Konstytucji RP poprzez nie zawieszenie postępowania z uwagi na skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego odnośnie zgodności z Konstytucją RP samego sposobu i trybu uchwalenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) (Dz. U. z 2016 r. poz. 2270), zarejestrowanego pod sygn. akt pod sygn. akt P 4/18.
	Faktem jest, że zgodnie z treścią art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym albo Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania, o jakim mowa w tym przepisie ma jednak charakter fakultatywny, co oznacza, że może mieć miejsce, o ile sąd w okolicznościach konkretnej sprawy uzna to za celowe. Taka sytuacja może zaistnieć, gdy sąd orzekający ma wątpliwości co do zgodności z Konstytucją normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia i sam wystąpił w tej sprawie do Trybunału Konstytucyjnego lub uczynił to inny sąd. Co prawda Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 24 stycznia 2018 r., w sprawie XIII 1 U 326/18, skierował do Trybunał Konstytucyjnego pytanie prawne czy:
•	art. 15c, art. 22a oraz art. 13 ust. 1 lit. lc w związku z art. 13b ustawy z 18 lutego 1994r. 
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) , w związku z art. 2 ww. ustawy są zgodne z art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - z uwagi na ukształtowanie regulacji ustawowej w sposób ograniczający wysokość emerytury i renty mimo odpowiedniego okresu służby, w zakresie w jakim dokonano tą regulacją naruszenia zasady ochrony praw nabytych, zaufania obywatela do państwa prawa i stanowionego przez niego prawa, niedziałania prawa wstecz, powodującego nierówne traktowanie części funkcjonariuszy w porównaniu z tymi, którzy rozpoczęli służbę po raz pierwszy po dniu 11 września 1989 r., skutkując ich dyskryminacją;
•	art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), są zgodne z art. 2, art. 7, art. 95 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 104, art. 106, art. 109 ust. 1, art. 119, art. 120, art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, z uwagi na sposób i tryb uchwalenia zaskarżonych przepisów oraz wątpliwości, czy spełnione zostały merytoryczne przesłanki do ich uchwalenia.
Tymczasem Trybunał Konstytucyjny, po wcześniejszym kilkukrotnym odroczeniu rozprawy, obecne bezterminowo odroczył wydanie wyroku w sprawie ww. pytań prawnych SO w Warszawie. Należy przypomnieć, że zgodnie zaś z art. 8 ustawy zasadniczej, Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, a jej przepisy stosuje się bezpośrednio. Niewątpliwie adresatem tej normy są przede wszystkim sądy sprawujące wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1), 
a sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1). Również art. 193 ustawy zasadniczej nie nakłada na sąd obowiązku zwracania się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności aktu normatywnego z ustawą zasadniczą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Stosowanie Konstytucji nie jest wiec zastrzeżone wyłącznie dla Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 ust. 1), ale należy również do sądów, zarówno 
w przypadku zaistnienia luki w prawie, jak i wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że przepis ustawy jest niezgodny z Konstytucją RP i nie powinien być zastosowany w konkretnej sprawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2017 r., [I UK 325/16]).
		W mojej sprawie nie chodziło o przeprowadzanie przez sąd powszechny, niejako w zastępstwie Trybunału Konstytucyjnego, oceny konstytucyjności przepisów ustawowych, lecz o „odmowę zastosowania” przepisów, które są niezgodne (w sposób oczywisty) z przepisami (wzorcami) Konstytucji RP (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 kwietnia 1998 r. [I PKN 90/98]; z dnia 19 kwietnia 2000 r. [II CKN 272/00]; z dnia 29 sierpnia 2001 r. [III RN 189/00] oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001 r., [III ZP 12/01]).
W opisanej wyżej sytuacji i w świetle art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. Sąd nie ma więc obowiązku oczekiwania na wydanie wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, zważywszy na fakt, że zawieszenie postępowania, a więc pozostawanie sprawy w stanie spoczywania, jest wyjątkiem od ogólnego obowiązku sprawnego działania każdej instytucji publicznej, przewidzianego we wstępie do Konstytucji oraz szczególnego obowiązku rozpoznawania spraw sądowych bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP). 

2.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.p.c., które miało mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na bezpodstawnym przerzuceniu ciężaru dowodu na organ rentowy w zakresie udowodnienia, że Ubezpieczony realizował służbę na rzecz państwa totalitarnego, gdy powyższe wynika z informacji o przebiegu służby przekazanej przez IPN.
	Co do zasady, zgodnie z art. 3 k.p.c., obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach, jednak ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy obciąża stronę, która z faktów tych wywodzi skutki prawne.  Natomiast art. 6 k.c. zawiera jedynie ogólną zasadę rozkładu ciężaru dowodu i określa reguły dowodzenia. Nie stanowi natomiast samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia, gdyż tę tworzy przepis prawa materialnego, który także konkretyzuje rozkład ciężaru dowodu. 
	Jednak ciężar dowodu w postępowaniu cywilnym nie zawsze spoczywa na powodzie, w tym przypadku odwołującym się. Ten kto odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, czyli Dyrektor ZER, obowiązany jest w sposób przekonywujący udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje.
	W tym miejscu powyższe należy odnieść do realiów mojej sprawy. Otóż należy zauważyć, że art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniowej odbiega w swojej treści od obowiązującego w tym zakresie poprzednio art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym zmienionym w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…). 	
	W poprzednim stanie prawnym sam fakt pełnienia służby w tzw. „organach bezpieczeństwa państwa” powodował obniżenie świadczenia emerytalnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt II UK 246/15) oraz z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt II BU 7/15) wydanych pod rządami art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, w świetle obowiązującego prawa brak było uzasadnionych przesłanek do przyjęcia, że oprócz kryterium pełnienia służby w organie bezpieczeństwa państwa, znaczenie prawne dla ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego ma przesłanka w postaci rodzaju wykonywanych przez funkcjonariusza zadań w danym organie (jednostce, komórce organizacyjnej).
 W obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej za służbę na rzecz totalitarnego państwa uznaje się służbę od dnia 22 lipca 1944 r. o dnia 31 lipca 1990 r. w wymienionych w tym przepisie cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach. Kryterium formalne pełnienia służby w określonych cywilnych i wojskowych formacjach zostało wzmocnione poprzez wskazanie, że jest to służba na rzecz totalitarnego państwa. Taka konstrukcja art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym nakazuje jednak weryfikację czy w każdym przypadku pełnienia służby w wymienionych przez ustawodawca instytucjach i formacjach mamy do czynienia ze służbą na rzecz totalitarnego państwa. Tylko w ten sposób może być zachowana systemowa spójność pomiędzy treścią art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, a treścią preambuły do ustawy z 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
	Preambuła ta stwierdza, ze to praca albo służba w organach bezpieczeństwa państwa komunistycznego, lub pomoc udzielana tym organom, polegające na zwalczaniu opozycji demokratycznej, związków zawodowych, stowarzyszeń,  kościołów i związków wyznaniowych, łamaniu prawa do wolności słowa i zgromadzeń, gwałceniu prawa do życia, wolności, własności i bezpieczeństwa obywateli, była trwale związana z łamaniem praw człowieka i obywatela na rzecz komunistycznego ustroju totalitarnego. Skoro zatem sam ustawodawca w preambule ustawy lustracyjnej stwierdził, jakie działania są działaniami na rzecz tzw. totalitarnego państwa, to wykładnia art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej powinna uwzględniać tą okoliczność.  Jest to bowiem jedyna legalna definicja służby na rzecz totalitarnego państwa.
W świetle powyższego Sąd I instancji orzekł w moje sprawie tak, jak mógł i powinien był orzec. Uznał, że moja służba w okresie od __________________19__ r. do ________________ 19__ r. nie była „służbą na rzecz totalitarnego państwa”. 

3.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji naruszył art. 233 k.p.c. w zw. z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a w związku z tym bezpodstawne uznanie przez sąd I instancji, wbrew jednoznacznym ustaleniom dokonanym w toku postępowania  dowodowego, iż służba Odwołującego nie stanowi „służby na  rzecz totalitarnego państwa'' w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej, w sytuacji gdy służba powyższa została wprost wymieniona w treści art. 13b. 
	Wymaga przypomnienia fakt, że zasada swobodnej oceny dowodów pozwala sądowi orzekającemu, na podstawie całego materiału zgromadzonego w sprawie, wysnuć wnioski o prawdziwości faktów, spośród kilku równorzędnych dowodów i tylko niektóre uznać za przekonujące. Sąd orzekając w mojej sprawie działał w ramach swobodnej oceny dowodów wyznaczonych wymaganiami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia. W sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważył materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odniósł się do pozostałego materiału dowodowego (wyrok SN z 10.06.1999 r., II UKN 685/98).
	Powyższy zarzut ma charakter procesowy i jest próbą wykazania błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego w kontekście art. 13 b policyjnej ustawy emerytalnej. Należy jednak wskazać, że pozwany nie kwestionuje w żadnym zakresie ustaleń Sądu I instancji, tak co do przebiegu i rodzaju mojej służby jak też treści informacji o przebiegu służby sporządzonej przez IPN , która była podstawą zaskarżonych decyzji, a jedynie zarzuca, że Sąd bezpodstawnie uznał, że w okresie wskazanym w tej informacji tj. od ___________________ do __________________ 19__ r. nie pełniłe(am) „służby na rzecz totalitarnego państwa”. Tymczasem, wyrażając powyższy pogląd, Sąd dostrzegł jedynie orzeczenia sądów okręgowych oraz sądów apelacyjnych w zakresie wykładni ww. przepisu art. 13b, uwzględniającej - przy braku definicji legalnej pojęcia „służby na rzecz totalitarnego państwa” w ustawie nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. -
brzmienie preambuły „ustawy lustracyjnej” z 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów [Sąd orzekający w mojej sprawie uwzględnił także wskazania wynikające z uchwały Sądu Najwyższego a 16 września 2020 r].**
	Istotą takiego stanowiska jest konieczność zapewnienia jednolitego traktowania omawianego zagadnienia we wszystkich regulacjach odnoszących się do rozliczenia z byłym systemem totalitarnym, z powołaniem się na wydane, jeszcze na tle ustawy z 23 stycznia 2009 r., postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r. (II UZP 10/11), potwierdzające kompetencje sądu powszechnego do tego rodzaju oceny informacji IPN. Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajął Trybunał Konstytucyjny w wyrok z dnia 11 stycznia 2012 r. (K 36/09), stwierdzając, że „…o ostatecznym ukształtowaniu praw emerytalnych byłego funkcjonariusza organów bezpieczeństwa PRL można dopiero mówić po przeprowadzeniu stosownego postępowania przed sądem powszechnym (…) sąd powszechny nie ogranicza się w takim wypadku do kontroli decyzji organu emerytalnego z punktu widzenia jej legalności, jak ma to miejsce w przypadku kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Wręcz przeciwnie - sąd powszechny rozstrzyga merytorycznie co do istoty sprawy”.
	Pozwany nie wykazał, bo obiektywnie nie było to możliwe, że jako odwołujący(a) się uczestniczyłem(am) w jakichkolwiek działaniach polegających na zwalczaniu opozycji demokratycznej, związków zawodowych, stowarzyszeń, kościołów i związków wyznaniowych, łamaniu prawa do wolności słowa i zgromadzeń, gwałceniu prawa do życia, wolności, własności i bezpieczeństwa obywateli. A powinien tego dowieść, chcąc uzasadnić podjętą decyzję emerytalną. Tego jednak nie uczynił. Poza tym należy dodać, że wykładnia 13b ustawy zaopatrzeniowej musi uwzględniać standardy konstytucyjne, gdyż w przeciwnym razie przyjęcie odpowiedzialności zbiorowej, nadto przy wskaźniku za każdy rok służby przed 31 lipca 1990 r. na poziomie 0,0%, zakładającego swoistą fikcję nie pełnienia służby w ogóle [nadto w sytuacji kolejnego już obniżenia świadczenia emerytalnego odwołującego się]* powinno być uznanie za działanie represyjne i w istocie odwetowe, a jako takie nie dające się pogodzić zarówno z zasadą ochrony praw nabytych jak i zasadą sprawiedliwości społecznej. 

4.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które miało mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 233 k.p.c. w zw. z art. 252 k.p.c. polegające na nieuwzględnieniu treści informacji IPN mimo braku udowodnienia okoliczności przeciwnych. 
	W obliczu powyższego zarzutu należy przypomnieć, że art. 233 k.p.c. pozwolił Sądowi orzekającemu, na podstawie całości materiału zgromadzonego w mojej sprawie, wysnuć wnioski o prawdziwości faktów i tylko niektóre z nich uznać za przekonujące. Sąd miał też prawo przyznać dowodom pośrednim taką moc dowodową jak dowodom bezpośrednim oraz wysnuć z zebranego materiału procesowego i wyników postępowania dowodowego określone wnioski.
		Sąd I instancji działał w ramach swobodnej oceny dowodów, kierując się wymaganiami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważył materiał dowodowy zebrany w mojej sprawie jako całość.
	Wskazać również należy na treść Postanowienia Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r.  (II UZP 10/11), w którym stwierdza się, że „sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę odwołania od decyzji Dyrektora ZER MSWiA o ponownym ustaleniu (obniżeniu) wysokości świadczenia emerytalnego nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez IPN, zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu służby), jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego okresu służby jako służby w organach bezpieczeństwa państwa)”.Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajął Trybunał Konstytucyjny w wyrok z dnia 11 stycznia 2012 r. (K 36/09), stwierdzając, że „…o ostatecznym ukształtowaniu praw emerytalnych byłego funkcjonariusza organów bezpieczeństwa PRL można dopiero mówić po przeprowadzeniu stosownego postępowania przed sądem powszechnym (…) sąd powszechny nie ogranicza się w takim wypadku do kontroli decyzji organu emerytalnego z punktu widzenia jej legalności, jak ma to miejsce w przypadku kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Wręcz przeciwnie - sąd powszechny rozstrzyga merytorycznie co do istoty sprawy”. Teza ta zachowuje swoją aktualność, mimo, że została sformułowana w warunkach określonych ustawą z 23 stycznia 2009 r. 
	Powyższy zarzut ma charakter procesowy i zmierza do wykazania błędnych ustaleń stanu faktycznego do art. 13 b policyjnej ustawy emerytalnej. Należy jednak wskazać, że pozwany nie kwestionuje w żadnym zakresie ustaleń Sądu, tak co do przebiegu i rodzaju mojej służby, jak też treści informacji o przebiegu służby wysławionej przez IPN, która była podstawą zaskarżonych decyzji, a jedynie zarzuca, Sądowi bezpodstawne uznanie, że w okresie wskazanym w tej informacji, tj. 
od __________________19__ r. do _______________ 19__ r. nie pełniłem(am) tzw. „służby na rzecz totalitarnego państwa”. 
	Tymczasem, wyrażając powyższy pogląd, Sąd orzekający w moje sprawie dostrzegł jedynie orzeczenia sądów okręgowych oraz sądów apelacyjnych w zakresie wykładni ww. przepisu art. 13b, uwzględniającej - przy braku definicji legalnej pojęcia „służby na rzecz totalitarnego państwa” w ustawie nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. -
brzmienie preambuły „ustawy lustracyjnej” z 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów [Sąd orzekający w mojej sprawie uwzględnił także wskazania wynikające z uchwały Sądu Najwyższego a 16 września 2020 r].** Istotą takiego stanowiska jest konieczność zapewnienia jednolitego traktowania omawianego zagadnienia we wszystkich regulacjach odnoszących się do rozliczenia z byłym systemem totalitarnym, z powołaniem się na wydane jeszcze na tle ustawy z 23 stycznia 2009 r., przywołane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r. (II UZP 10/11), potwierdzające kompetencje sądu powszechnego do tego rodzaju oceny informacji IPN.

5.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji naruszył art. 366 k.p.c. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13b oraz art. l5b ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 2 i art. 3a ustawy lustracyjnej poprzez dokonanie w niniejszej sprawie odmiennej oceny służby odwołującego się pełnionej w okresie od _____________19___ r. do dnia 31 lipca 19__ r., niż ocena zawarta w prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z _____________ 20___ r., sygn. akt XIII U _____________, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie iż „służba na rzecz totalitarnego państwa" nie obejmuje „służby w organach bezpieczeństwa państwa" w rozumieniu ustawy lustracyjnej, co ostatecznie skutkowało odmową zastosowania w tej sprawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.
	Pozwany odwołuję się do tzw. „powagi rzeczy osądzonej”, kiedy to dane zagadnienie prawne zostało już prawomocnie rozstrzygnięte w pierwszym procesie, to stanowi ono kwestię wstępną (prejudycjalną) w innym procesie, w którym dochodzone jest inne żądanie. Tak więc związanie prawomocnym wyrokiem oznacza, że sąd obowiązany jest uznać, iż kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego aktualnie rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku i w późniejszym procesie kwestia ta nie może być już ponownie badana. Taki stan prawny, tj. powaga rzeczy osądzonej, w mojej sprawie jednak nie występuje. 
	Powyższe tezy pozwanego należy skonfrontować z realiami mojej sprawy. Otóż należy zauważyć, że art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniowej odbiega w swojej treści od obowiązującego w tym zakresie poprzednio art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym zmienionym w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…). 	
	W poprzednim stanie prawnym sam fakt pełnienia służby w tzw. organach bezpieczeństwa państwa powodował obniżenie świadczenia emerytalnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt II UK 246/15) oraz z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt II BU 7/15) wydanych pod rządami art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, w świetle obowiązującego prawa brak było uzasadnionych przesłanek do przyjęcia, że oprócz kryterium pełnienia służby w organie bezpieczeństwa państwa, znaczenie prawne dla ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego ma przesłanka w postaci rodzaju wykonywanych przez funkcjonariusza zadań w danym organie (jednostce, komórce organizacyjnej).
 W obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, za służbę na rzecz totalitarnego państwa uznaje się służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. w wymienionych w tym przepisie cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach. Kryterium formalne pełnienia służby w określonych cywilnych i wojskowych formacjach zostało zmienione poprzez wskazanie, że jest to służba na rzecz totalitarnego państwa. Taka konstrukcja art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym nakazuje jednak weryfikację, czy w każdym przypadku pełnienia służby w wymienionych przez ustawodawcę instytucjach i formacjach mamy do czynienia ze służbą na rzecz totalitarnego państwa. Tylko w ten sposób może być zachowana systemowa spójność pomiędzy treścią art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, a treścią preambuły do ustawy z 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
	Preambuła ta stwierdza, ze to praca albo służba w organach bezpieczeństwa państwa komunistycznego, lub pomoc udzielana tym organom, polegające na zwalczaniu opozycji demokratycznej, związków zawodowych, stowarzyszeń,  kościołów i związków wyznaniowych, łamaniu prawa do wolności słowa i zgromadzeń, gwałceniu prawa do życia, wolności, własności i bezpieczeństwa obywateli, była trwale związana z łamaniem praw człowieka i obywatela na rzecz komunistycznego ustroju totalitarnego. Skoro zatem sam ustawodawca w preambule ustawy lustracyjnej stwierdził, jakie działania są działaniami na rzecz tzw. totalitarnego państwa, to wykładnia art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej powinna uwzględniać tą okoliczność. Jest to bowiem jedyna legalna definicja służby na rzecz totalitarnego państwa.
W świetle powyższego Sąd I instancji orzekł w mojej sprawie tak, jak mógł i powinien był orzec. Uznał, że moja służba w okresie od 10 września 1973 r. do 15 listopada 1988 r. nie była „służbą na rzecz totalitarnego państwa”. 

Uwaga! Jeżeli ZER użyłby w apelacji argumentu „powagi rzeczy osądzonej” w sprawie prowadzonej na podstawie ustawy z 23 stycznia 2009 r., w aspekcie „służby w organach bezpieczeństwa państwa” – pełnionej w WSO w Legionowie - jako tożsamej z pojęciem „służby na rzecz totalitarnego państwa” wprowadzonym ustawą z 16 grudnia 2016 r., należy wskazać, że jednostka ta nie została uznana za organ bezpieczeństwa państwa, co potwierdziły prawomocne wyroki sadów. W tej sytuacji „powagę rzeczy osądzonej” należy rozumieć odwrotnie niż to wskazuje ZER.    

6.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie
art. 13a ust. 5 art. 15c ust. 1-3, [art. 22a ust. 1-3, art. 24a ust. 1-3)* ustawy zaopatrzeniowej zmienionej ustawą nowelizująca z 16 grudnia 2016 r. 
	Nie ulega wątpliwości, że Sąd w swojej działalności orzeczniczej, jest związany prawem, co oznacza, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP podlega, po pierwsze właśnie Konstytucji oraz ustawom. Jednocześnie, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, granicą związania sądu przepisami ustaw jest ich zgodność z Konstytucją. Sąd nie może stosować ustaw z Konstytucją sprzecznych, albowiem takie działanie stanowiłoby naruszenie zasady legalizmu konstytucyjnego. W sytuacji zaś, gdy zarówno pozycja, jak i funkcjonowanie Trybunału Konstytucyjnego zostały poważnie zachwiane, ciężar rozstrzygania o konstytucyjności przepisów ustawowych będących podstawą orzekania musi być przeniesiony na sądy powszechne i Sąd Najwyższy. W tej sytuacji oczywista była kompetencja Sądu I instancji do rozstrzygnięcia mojego odwołania, także na podstawie Konstytucji RP oraz prawa Unii Europejskiej [Konstytucji RP; prawa Unii Europejskiej)* poprzez bezpośrednie ich zastosowanie. 
	Sąd, działając w ramach przynależnych mu uprawnień, uznał art. 15c ust. 5 [art. 22a ust. 5 w zw. z art. 13 b] ustawy zaopatrzeniowej za naruszające konstytucyjne i unijne wzorce: ochrony praw nabytych, sprawiedliwości społecznej, zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony dobrego imienia, proporcjonalności oraz zabezpieczenia społecznego i w konsekwencji odmówił ich zastosowania. Skutkowało to potwierdzeniem moich uprawnień jako odwołującego się do świadczeń emerytalno-rentowych w wysokościach ustalonej sprzed dnia 1 października 2017 r.

7.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie w szczególności art. 13a ust. 5, art. 13b, art. 15c ust. 1-4 i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej oraz § 14 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin, co skutkowało brakiem uznania, że Odwołujący wykonywał służbę „na rzecz państwa totalitarnego” z nieuprawnioną modyfikacją tego pojęcia ustawowego o „uczestniczenie w praktykach bezprawia” w wyniku zupełnego pominięcia dowodu, jakim jest informacja o przebiegu służby podczas gdy jest ona równoważna z zaświadczeniem o przebiegu służby sporządzonym na podstawie akt osobowych funkcjonariusza przez właściwe organy.
		W tym miejscu należy przywołać treść Postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2011 r. (II UZP 10/11), którego teza brzmi: „Sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w sprawie ponownego ustalenia (obniżenia) wysokości emerytury policyjnej byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez Instytut Pamięci Narodowej zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu służby), jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego okresu służby jako służby w organach bezpieczeństwa państwa)”. Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajął Trybunał Konstytucyjny w wyrok z dnia 11 stycznia 2012 r. (K 36/09), stwierdzając, że: „Informacja o przebiegu służby byłego funkcjonariusza organów bezpieczeństwa PRL, mimo braku możliwości bezpośredniego zakwestionowania jej treści w postępowaniu przed IPN przez funkcjonariusza, którego informacja dotyczy, podlega nie tylko weryfikacji w postępowaniu przed właściwym organem emerytalnym, ale przede wszystkim podlega wszechstronnej kontroli sądowej w postępowaniu wyjaśniającym”. Oznacza to, że ustalenia faktyczne i interpretacje prawne Instytutu Pamięci Narodowej poczynione w mojej sprawie nie mogą wiązać sądu, do którego wyłącznej kompetencji należy ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w przedmiocie mojego prawa do świadczeń emerytalnych i ich wysokości oraz odpowiednia kwalifikacja prawna ustalonych faktów. Zostało dowiedzione, że z uwagi na zadania i charakter mojej służby w ____________________ nie uczestniczyłem w żadnych praktykach bezprawia, tudzież w jakiejkolwiek innej niezgodnej z prawem działalności.  

8.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji
art. 13b ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego nie zastosowanie pomimo tego, że z ustaleń Sądu Okręgowego wynikało, że Ubezpieczony pełnił służbę od _________________ 19___ r. do _______________19____ r.
	W obliczu powyższego zarzutu należy stwierdzić, że wskazany wyżej okres mojej służby w _________________________ nie jest kwestią sporną. Diametralnie różny jest natomiast sposób jej traktowania z punktu widzenia służby „na rzecz totalitarnego państwa”. Nie będąc związanym treścią informacji o przebiegu służby sporządzonej przez IPN oraz kierując się treścią preambuły do ustawy z 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, zawierającej jedyną legalną definicję „służby na rzecz totalitarnego państwa”, Sąd wydał sprawiedliwy wyrok w mojej sprawie. Uznał, że moja służba nie miała charakteru służby pełnionej na rzecz państwa totalitarnego.  

9.	Nietrafny jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) poprzez nieuwzględnienie brzmienia tego przepisu, co skutkowało brakiem akceptacji przez Sąd dokonania przez organ emerytalny wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczenia. 
		Zgodnie z Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2011 r. (II UZP 10/11), oraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r. (K 36/09), o ile sąd nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez IPN, to związanie to obejmuje organ emerytalny (ZER), który przy wydawaniu decyzji musi kierować się danymi zawartymi w informacji o przebiegu służby. To zaś zmusiło Dyrektora ZER do wcześniejszego wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości mojego świadczenia. Wydaje się jednak, że tak rozumiane wszczęcie postępowania nie zostało prze Sąd I instancji zakwestionowane i ocenione jako bezzasadne.  

10.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji
art. 178 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię i odmowę uznania mocy obowiązującej ustawie zaopatrzeniowej w zakresie omawianej regulacji.
	Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Na treść zasady niezawisłości składają się: bezstronność w stosunku do uczestników postępowania; niezależność wobec organów pozasądowych, samodzielność sędziego wobec władz i innych organów sądowych, niezależność od wpływu czynników politycznych, zwłaszcza partii politycznych oraz wewnętrzna niezawisłość sędziego. Tak rozumiana niezawisłość nie jest tylko uprawnieniem sędziego, lecz także jego konstytucyjnym obowiązkiem, podobnie jak konstytucyjnym obowiązkiem ustawodawcy (i innych organów władzy publicznej) jest jej ochrona (wyrok TK z 3.12.2015 r. K 34/15).
	Konstytucyjnym wyznacznikiem granic niezawisłości sędziego, a jednocześnie rodzajem gwarancji jej przestrzegania jest zasada podległości Konstytucji i ustawom. Podległość sędziego wobec przepisów Konstytucji ma charakter bezwzględny, co wzmocnione jest nakazem bezpośredniego jej stosowania (art. 8 ust. 2). 
	Utrwalone jest stanowisko orzecznictwa o prawie sędziów do przeprowadzania incydentalnej (rozproszonej) kontroli konstytucyjności ustaw. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo rażącego naruszenia prawa w sytuacji zastosowania określonego przepisu ustawy, jeżeli jest on sprzeczny z Konstytucją. Legalność bowiem, to nie tylko zgodność z przepisami ustaw, ale i z przepisami Konstytucji.
	Szczególny obowiązek Sądu dokonania rozproszonej kontroli konstytucyjności, co potwierdził Sąd Najwyższy, występuje w sytuacji braku stosownego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności z Konstytucją zakwestionowanej ustawy (wyrok SN z 17.03.2017 r. III KRS 41/12). Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że skoro Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, zaś sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), to istnieje możliwość samodzielnego dokonania przez sąd oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją na użytek rozpoznawanej sprawy. W mojej sprawę rzecz dotyczy określonych przepisów ustawy zaopatrzeniowej. 
	Mając na uwadze powyższe argumenty, oczywista była kompetencja Sądu I instancji do rozstrzygnięcia mojego odwołania, także z uwzględnieniem przepisów Konstytucji RP. 

11.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji
art. 178 Konstytucji RP RP w zw. z art. 15c ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia z pominięciem obowiązujących przepisów prawa. 
	Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Na treść zasady niezawisłości składają się: bezstronność w stosunku do uczestników postępowania; niezależność wobec organów pozasądowych, samodzielność sędziego wobec władz i innych organów sądowych, niezależność od wpływu czynników politycznych, zwłaszcza partii politycznych oraz wewnętrzna niezawisłość sędziego. Tak rozumiana niezawisłość nie jest tylko uprawnieniem sędziego, lecz także jego konstytucyjnym obowiązkiem, podobnie jak konstytucyjnym obowiązkiem ustawodawcy (i innych organów władzy publicznej) jest jej ochrona (wyrok TK z 3.12.2015 r. K 34/15).
	Konstytucyjnym wyznacznikiem granic niezawisłości sędziego, a jednocześnie rodzajem gwarancji jej przestrzegania jest zasada podległości Konstytucji i ustawom.
Podległość sędziego wobec przepisów Konstytucji ma charakter bezwzględny, co wzmocnione jest nakazem bezpośredniego jej stosowania (art. 8 ust. 2). 
	Utrwalone jest stanowisko orzecznictwa o prawie sędziów do przeprowadzania incydentalnej (rozproszonej) kontroli konstytucyjności ustaw. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo rażącego naruszenia prawa w sytuacji zastosowania określonego przepisu ustawy, jeżeli jest on sprzeczny z Konstytucją. Legalność bowiem, to nie tylko zgodność z przepisami ustaw, ale i z przepisami Konstytucji.
		Szczególny obowiązek sędziego dokonania rozproszonej kontroli konstytucyjności występuje w sytuacji braku stosownego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności z Konstytucją zakwestionowanej ustawy (wyrok SN z 17.03.2017 r. III KRS 41/12). Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że skoro Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, zaś sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), to istnieje możliwość samodzielnego dokonania przez sąd oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją na użytek rozpoznawanej sprawy.
		W świetle przedstawionych wyżej argumentów zarzut pozwanego pod adresem Sądu I instancji dotyczący niezastosowania w mojej spawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej nie ma prawnego uzasadnienia.    

12.	Nie jest prawdą, jak podnosi pozwany w swojej apelacji, że sąd rozpatrując moją sprawę niejako orzekł o niekonstytucyjności ustawy zaopatrzeniowej z 18 lutego 1994 r., a tym samym złamał art. 188 Konstytucji RP. 
	Należy przywołać wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r. (sygn. akt I PKN 90/98), w którym wprost stwierdza się, że: „sąd powszechny może dokonywać oceny konstytucyjności przepisów mających mieć zastosowanie w sprawie, bowiem nie prowadzi to do naruszenia konstytucyjnie utrwalonego podziału kompetencji między sądami a Trybunałem Konstytucyjnym. […] Kwestia zgodności przepisu aktu normatywnego z Konstytucją jest dla Trybunału Konstytucyjnego zagadnieniem głównym, o którym Trybunał rozstrzyga w formie orzeczenia ze skutkami przewidzianymi w ustawie. Sąd powszechny nie orzeka zaś o zgodności przepisu prawa z konstytucją, lecz jedynie odmawia zastosowania przepisu prawa niezgodnego, jego zdaniem, z Konstytucją. Uznanie […], że sądy powszechne nie są uprawnione do badania zgodności ustaw z konstytucją […] jest wyraźnie sprzeczne z przepisem art. 8 ust. 1 Konstytucji, który zobowiązuje do bezpośredniego stosowania jej przepisów, przy czym pod pojęciem „stosowanie” należy rozumieć w pierwszym rzędzie sądowe stosowanie prawa”.
	Wypowiadając się w tej kwestii w innym orzeczeniu, tj. w uchwale Izby Cywilnej z 23 marca 2016 r. (sygn. III CZP 102/15), Sąd Najwyższy stwierdził, że „podział funkcji między Trybunał Konstytucyjny oraz Sąd Najwyższy i sądy powszechne wyraża się w tym, że oceny zgodności z Konstytucją norm prawnych dokonuje Trybunał. Nie dokonują jej – w zasadzie ad casum Sąd Najwyższy i sądy powszechne”. Sąd Najwyższy dodał jednak z całą stanowczością, że „założenie to obowiązuje dopóty, dopóki Trybunał Konstytucyjny jest władny – w istniejącym otoczeniu normatywnym – realizować swoje funkcje ustrojowe”. Wiadomo powszechnie, że sytuacja taka nie ma już w naszym Kraju miejsca.
	Tak więc w warunkach dysfunkcji, w jakiej znalazł się obecnie polski Trybunał Konstytucyjny, stracił on możliwość realizowania swej funkcji ustrojowej, czyli że zaistniała przesłanka, od której w uchwale z 23 marca 2016 r. Stanowisko takie wyrażają m.in. prof. Fryderyk Zoll, prof. Ewa Łętowska, prof. Małgorzata Gersdorf, prof. Marcin Matczak, dr Ryszard Balicki, prof. Maciej Gutowski i prof. Piotr Kardas. Wskazują Oni, że „ostatnie wydarzenia związane z pozycją oraz sposobem funkcjonowania Trybunału Konstytucyjnego, po raz kolejny w centrum zainteresowania postawiły problem kompetencji sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych do bezpośredniego stosowania Konstytucji w kontekście […] możliwości wykorzystywania swoistej kompetencji derogacyjnej, umożliwiającej odmowę zastosowania określonego przepisu w zakresie sprzecznym z Konstytucją”. Wydarzenia, których jesteśmy aktualnie świadkami, tylko potwierdzają taką konieczność i nie sposób twierdzić, że nie jest to widoczne. Widzi to każdy obywatel, obserwator życia społeczno-politycznego. 
	Rezygnacja Sądu z pominięcia niekonstytucyjnych przepisów ustawy i zastosowania bezpośrednio przepisu Konstytucji stwarzałaby, w sytuacji nieefektywności Trybunału Konstytucyjnego, „ryzyko orzekania przez sądy na podstawie ustaw z Konstytucją sprzecznych. To oznaczałoby naruszanie Konstytucji przez sądy” (M. Gutowski, P. Kardas, Sądowa kontrola konstytucyjności prawa. Kilka uwag o kompetencjach sądów powszechnych do bezpośredniego stosowania Konstytucji, „Palestra” 2016, nr 4, s. 26), co byłoby zjawiskiem niedopuszczalnym i nieporównywalnie bardziej szkodliwym prawnie i społecznie niż orzekanie z uwzględnieniem niekonstytucyjności określonych przepisów ustaw. Dlatego też po stwierdzeniu niekonstytucyjności wskazanych przepisów ustawy zaopatrzeniowej, Sąd Okręgowy w ______________ miał nie tylko prawo, ale i obowiązek odmówienia ich zastosowania.
	Przepisy ustawy nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), jako podstawa prawna wydania skarżonej decyzji, w sposób oczywisty są niezgodne z szeregiem norm konstytucyjnych, zarówno w wymiarze materialnym, jak i formalnym, a tym samym nie mogą pozostać w przestrzeni prawnej demokratycznego państwa prawnego jako podstawa orzekania w takich sprawach jak moja. Teza ta znajduje potwierdzenie w jednoznacznie negatywnym stanowisku SN wobec przyjętej w dniu 16 grudnia 2016 r. nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej, dotychczasowym orzecznictwie TK oraz poglądach licznych przedstawicieli doktryny prawa.

13.	Nie jest prawdą, jak podnosi pozwany w swojej apelacji, że sąd I instancji nie był uprawniony do stosowania prawa unijnego. 
	Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na brak w zadanym Trybunałowi Konstytucyjnemu pytaniu przez Sąd Okręgowy w Warszawie zagadnienia dotyczącego wprost zgodności wskazywanych przepisów znowelizowanej ustawy zaopatrzeniowej z przepisami Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. 
	Po drugie, stosownie do art. 91 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. I Konstytucji RP ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy nie da się z nią pogodzić. Okoliczności te otwierają dla sądu (niezależnie od procedowania Trybunału Konstytucyjnego w sprawie 4/18) drogę do samodzielnej oceny przepisów ustawy nowelizującej, choćby w aspekcie tego czy obniżenie mi świadczenia nastąpiło zgodnie ze standardem wyznaczonym przez art. I Protokołu nr do Konwencji, tj. czy dokonana tym sposobem ingerencja w poszanowanie własności była uzasadniona przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności pomiędzy interesem jednostkowym a interesem publicznym realizowanego celu.

14.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji naruszył prawo materialne, tj. art. 13a ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej poprzez pominiecie dowodu jakim jest tzw. „Informacja o przebiegu służby” sporządzona i przekazana organowi emerytalnemu przez IPN. 
	Zarzut pozwanego jest chybiony nie tylko z powodów związanych z prawem Sądu do pominięcia w procesie orzekania przepisów sprzecznych z Konstytucją RP, ale także z uwagi na treść Postanowienia Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r.  (II UZP 10/11), w którym czytamy, że „sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w sprawie ponownego ustalenia (obniżenia) wysokości emerytury policyjnej byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez Instytut Pamięci Narodowej zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu służby), jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego okresu służby jako służby w organach bezpieczeństwa państwa)”. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 stycznia 2012 r. (K 36/09) stwierdzając expressis verbis (dobitnie), że: 
sąd orzekający w sprawach emerytalnych funkcjonariuszy nie jest związany treścią informacji IPN. Tezy te zachowują swoją aktualność, mimo, że została sformułowana w warunkach określonych ustawą z 23 stycznia 2009 r.  

15.	Nieuprawnione jest podnoszenie przez pozwanego argumentu, przemawiającego rzekomo za oddaleniem mojego odwołania, tj. Decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 14 maja 2013 r. (nr 15189/10) o odrzuceniu skargi – A. Cichopek i inni przeciwko Polsce. Należy jednak przypomnieć, że art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wymaga, aby pozbawienie własności, w moim przypadku poważnej części świadczenia emerytalnego, w wymiarze ok._____%, dla celów wskazanych w jego zdaniu drugim było w interesie publicznym i odbywało się w uzasadnionym celu przy użyciu właściwych i co ważne proporcjonalnych środków. 
	Zasada dobrego rządzenia wymaga, aby w sytuacji, gdy w grę wchodzi zagadnienie interesu powszechnego, na władzach publicznych spoczywał obowiązek działania z najwyższą starannością i w sposób stosowny. W tym miejscu należy przywołać treść pkt 104 Decyzji ETPCz z 14 maja 2013 r., gdzie Trybunał przyznał, że potraktowanie służby pełnionej po dacie granicznej, jaką był rok 1990, na rzecz demokratycznej Polski w sposób niedyskryminujący, jest właściwy. Powtórzył to w pkt 151 odnosząc się pozytywnie i akceptująco do zachowania współczynnika 2,6% za każdy rok służby w demokratycznej Polsce. Pozwany tez tych nie chce zauważyć.  
	Cel ustawy nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. jest sprzeczny z zasadą „dobrego rządzenia”, albowiem drastyczne obniżenie mi świadczenia powoduje oczywiście nadmierny ciężar. Faktem jest, że ETPCz w ww. sprawie A. Cichopek i inni uznał skargę osób dotkniętych poprzednią obniżką emerytur mundurowych na podstawie ustawy z 23 stycznia 2009 r. za niedopuszczalną. Okoliczność ta nie przesądza jednak w żadnym stopniu, że skutki ustawy nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. nie będą uznane za naruszające prawo wspólnotowe. Obecnie bowiem, w warunkach ukształtowanych ww. ustawą nowelizującą, sytuacja jest diametralnie inna. Z uwagi na nieproporcjonalność zastosowania środka do celu (wprowadzenie nieznanego wskaźnika 0% za służbę przed 1 sierpnia 1990 r. oraz ograniczenie wysokości miesięcznej kwoty świadczenia do poziomu przeciętnej emerytury wypłaconej przez ZUS, także za służbę dla wolnej i demokratycznej Polski), skarżona decyzja dyrektora ZER stanowi oczywiste naruszenie Konwencji. Należy podkreślić, że stosowany wzorzec proporcjonalności wykazuje, że ustawodawca potraktował mnie gorzej niż tych funkcjonariuszy, którzy na skutek skazania za przestępstwo karne utracili prawo do emerytury lub renty mundurowej. Oni bowiem znaleźli się w powszechnym systemie emerytalnym z przelicznikiem 1,3 % za każdy rok służby (art. 10 ustawy zaopatrzeniowej). W takiej sytuacji uznanie przez ETPCz tak drastycznego obniżenia świadczeń emerytalnych, mocą ww. ustawy nowelizującej za naruszające art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji jest więcej niż prawdopodobne. 

16.	Nieuprawniony jest zarzut pozwanego jakoby Sąd I instancji naruszył prawo materialne, tj. art. 2, art. 10, art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45 oraz art. 67 Konstytucji RP, poprzez ich błędna wykładnię i uznanie, że regulacje zawarte w ustawie zaopatrzeniowej naruszają wartości wskazane w Konstytucji. 
	Nie ulega wątpliwości, że sądy powszechne posiadają kompetencje do tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisów ustaw. Znajduje ona oparcie 
w dwóch przepisach konstytucji, tzn. art. 8 ust. 2, zgodnie z którym „przepisy konstytucji stosuje się bezpośrednio oraz w art. 178 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym sędziowie podlegają tylko konstytucji oraz ustawom.
	Z konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu oraz z zasady bezpośredniego stosowania konstytucji wynika powinność dokonywania przez sądy powszechne wykładni prokonstytucyjnej. W żaden sposób nie koliduje to z kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego. 
	Tak rozumiana kontrola konstytucyjności ma miejsce w indywidualnych sprawach, na tle konkretnych stanów faktycznych. Tak więc z istoty rzeczy ma charakter ograniczony wyłącznie do danej sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia sądu. Stwierdzenie przez dowolny sąd okręgowy w kraju, że dany przepis jest niezgodny z konstytucją, nie eliminuje go z porządku prawnego, gdyż nadal kompetencje do kontroli abstrakcyjnej i wyłączenia obowiązywania przepisu prawa ma bowiem Trybunał Konstytucyjny. 
	W ramach wskazanych wyżej uwarunkowań prawno-konstytucyjnych Sąd I instancji rozpatrzył moją sprawę, odmawiając zastosowania tych przepisów ustawy zaopatrzeniowej z 18 lutego 1994 r. zmienionej ustawą nowelizującą z 16 grudnia 2016 r., które zdaniem Sądu pozostają w sprzeczności ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP.  

17.	Nieprawdziwe jest też twierdzenie pozwanego, jakoby ustawa zaopatrzeniowa, w aktualnej wersji, jedynie obniżała moje świadczenie emerytalne, nie pozbawiając mnie jednak prawa do niego. 
	Jest to stanowisko skrajnie przewrotne. Tego, co się stało na mocy ustawy nowelizującej z 16 grudnia 2016 r. nie da się usprawiedliwić ani wyjaśnić prostym semantycznym rozróżnieniem między "pozbawieniem" a "obniżką". W istocie mamy to do czynienia wręcz z pozbawieniem wypracowanego godziwie świadczenia, albowiem
słowo "obniżka" ma swoją dominującą konotację jako korekta (nieznaczna, niewielka). W moim przypadku owa „obniżka” sięga _____%, co nie da się określić łagodnym i eufemistycznym terminem „obniżka”. 

18.	Pozwany, w sposób intencjonalny i całkowicie nieuprawniony podnosi okoliczność, jakoby „ustawa zaopatrzeniowa posiadała własne definicje pojęć ustawowych, którymi się posługuje”. Stąd też, zdaniem pozwanego, „nie ma potrzeby posiłkowania się innym aktem prawnym przy dokonywaniu wykładni przepisów ww. ustawy. 
	Nie jest to prawdą. Potwierdził to przedstawiciel Sejmu podczas rozprawy przed TK prowadzonej w przedmiocie pytań prawnych Sądu Okręgowego w Warszawie o zgodność wskazanych przepisów ustawy zaopatrzeniowej z Konstytucją RP (P 4/18).
	Tak więc nie może być wątpliwości, że w ustawie tej brak jest definicji legalnej pojęcia „państwo totalitarne”, mimo że nakaz zdefiniowania tego określenia wynika wprost z § 146 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". W przepisie tym czytamy, że „W ustawie lub innym akcie normatywnym formułuje się definicję danego określenia, jeżeli:
1) dane określenie jest wieloznaczne;
2) dane określenie jest nieostre, a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości;
3) znaczenie danego określenia nie jest powszechnie zrozumiałe;
4) ze względu na dziedzinę regulowanych spraw istnieje potrzeba ustalenia nowego znaczenia danego określenia.
Powyższa okoliczność świadczy o ignorowaniu przez ustawodawcę zasad tworzenia prawa, co samo w sobie jest naruszeniem art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim wywodzi się z niego zasadę przyzwoitej (poprawnej) legislacji. Jest ona funkcjonalnie związana z zasadami pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i prawa (wyrok TK z 30 października 2001 r., sygn. K 33/00). Zasady przyzwoitej legislacji obejmują między innymi wymóg dostatecznej określoności przepisów, które powinny być formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Wymóg jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekują stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw.

	Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności i argumenty natury prawnej, wniesiona przez pozwanego apelacja nie powinna odnieść żadnego skutku. W przekonaniu odwołującego się zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w ______________ ___Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia ____________________ 2020 r. jest trafny. Ma swoje oparcie zarówno w przepisach Konstytucji RP, jak i przepisach Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, co w niniejszej odpowiedzi na apelacje zostało wykazane [uwzględnia także wskazania zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z 16 września 2020 r.]* 
[Nawiązując do preambuły do ustawy z 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, Sąd potwierdził, że tylko udowodnienie uczestnictwa w  praktykach bezprawia, jak należy sądzić polegających na zwalczaniu opozycji demokratycznej, związków zawodowych, stowarzyszeń, kościołów i związków wyznaniowych, łamaniu prawa do wolności słowa i zgromadzeń, gwałceniu prawa do życia, wolności, własności i bezpieczeństwa obywateli, w tym łamanie praw człowieka, może być uzasadnieniem zmniejszenia świadczenia emerytalnego, w tym w odpowiednim trybie na podstawie art. 10 ustawy zaopatrzeniowej]*. Takie stanowisko Sądu jest też zgodne treścią uchwały Sądu Najwyższego z 16 września 2020 r. (III UZP 1/20). I nie ma tu znaczenia fakt, że ww. uchwała nie posiada mocy wiążącej wobec wszystkich sądów orzekających w sprawach z odwołań od decyzji Dyrektora ZER, albowiem sąd rozpatrujący moje odwołane mógł w procesie orzekania stosować się do zawartych w niej wskazań.
Należy też wspomnieć o niewytłumaczalnej opieszałości Trybunału Konstytucyjnego w rozpatrywaniu sprawy P 4/18, zainicjowanej pytaniem prawnym Sądu Okręgowego w Warszawie, w której pierwsza rozprawa została wyznaczona dopiero po upływie 2 lat od jej zarejestrowania. Potem zaś wielokrotnie przesuwano jej termin z takim skutkiem, że do dnia dzisiejszego Trybunał nie wydał kończącego orzeczenia. Co więcej odroczył jego wydanie bezterminowo.  
Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności oraz argumenty natury prawnej, wnoszę jak na wstępie.

______________________________
           (Podpis odwołującego się)

Załącznik:
•	Odpis odpowiedzi na apelację.

* Wyodrębnione fragmenty należy odpowiednio wybrać i dostosować do indywidualnej sytuacji odwołującego się.